[CS-MS] ณ One

posted on 13 Mar 2014 01:13 by argarargar in Cubic
 
 
 
 
------------------------------------------------
 
สืบเนื่องจากเอ็นทรี่
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : นนนน์(นะ), ลรัล(แฟง), เกรียงไกร(โก)
 
 
 
---------------------------------------------------------
 
 
 
ผู้ชายคนนั้นก็ยังทำให้รู้สึกประหลาดเหมือนเคย
 
 
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน บรรยากาศรอบตัวเขาก็ไม่ค่อยต่างกับที่คุยกันวันแรกเลย มันดูเลื่อนลอยและไร้ทิศทาง แต่ก็ทำให้ละสายตาไปไม่ได้แปลก ๆ
 
 
แต่หลัง ๆ นี่ก็จำเป็นต้องละสายตาออกมาบ้างแล้ว เพราะทนสบตาไม่ไหวจริง ๆแต่ถ้าให้มองไกล ๆ ก็ยังได้อยู่ อย่างเช่นวันนี้เป็นต้น
 
 
วันนี้ก็เป็นวันธรรมดา ๆ มีการซ้อมบอลที่สนามบอลในชมรมฟุตบอล แต่เนื่องจากม. 4 มีแค่เขากับโกที่เข้าชมรมบอลมันก็ไม่มีคู่ซ้อมอื่น ช่วยไม่ได้ก็จำนวนเด็กมันน้อย และตอนนี้โกกับนะก็แยกกันซ้อมเดาะลูกบอลอยู่
 
 
นะค่อนข้างเก่งกับการใช้เท้า เข่า ไหล่ และอกในการประคองลูกกลม ๆ สีขาวสลับดำให้ลอยอยู่กลางอากาศ แต่พอเดาะด้วยหน้าผากทีไรมันก็จะร่วงทุกที และมันก็ร่วงอย่างที่คาด จนเด็กหนุ่มต้องวิ่งเหยาะ ๆ ไปตามลูกหนังกลมที่กลิ้งกระดอนอย่างเรื่อยเปื่อยไปกลางสนาม
 
 
แล้วนัยน์ตาที่ไม่ค่อยจะลืมเท่าไรก็สะดุดกับใครคนนั้น คนที่ทำให้รู้สึกประหลาดเหมือนอยู่นอกจักรวาลที่เขารู้จัก ที่กำลังเดินก้มหน้าเหมือนมองหาเหรียญใส่หูฟังไปตามทางข้างสนาม
 
 
นนนน์ต้องเลิกคิ้วเมื่อเป้าสายตาหยุดกึก แล้วมูนวอล์คถอยหลังมาเป็นสิบก้าว
 
 
...วันนี้พี่แกก็ยังทำตัวผิดชาวบ้านชาวช่องเหมือนเคย
 
 
แต่ก็เพลินดีเวลามอง อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำอะไรต่อ จนเหมือนไม่ได้คิดไปเองว่าถูกมองกลับมานั่นล่ะนนนน์ถึงได้ต้องเบนสายตาหลบ วิ่งเหยาะ ๆ ไปเขี่ยลูกหนังขาวดำด้วยปลายเท้ากลับมาสมทบกับเพื่อนผิวแทนร่วมชั้นชมรมเดียวกัน ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้วิ่งออกกำลังจนเหงื่อโทรม หัวใจมันก็เร่งจังหวะเต้นแปลก ๆ
 
 
แพ้จริง ๆ ให้ตายสิ...
 
 
เมื่อไหร่พี่จะผมยาวสักทีครับ..
 
 
กระทั่งโกสะกิดเรียก บอกว่าพี่เขามีธุระอะไรด้วยรึเปล่าเห็นยังไม่ไปเลย ใบหน้านิ่งแต่แววตาประหลาดใจก็หันควับไปหา ...เขาเรียกเราเหรอ?
 
 
หลังจากส่งภาษาใบ้กันข้ามสนามก็แน่ใจว่าเขาเรียก เลยบอกโกว่าเดี๋ยวมาฝากบอลแป๊บนึง แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเหยาะ ๆ ไปหา พูดทักทายอย่างปกติโดยไม่ให้ผิดปกติ และเว้นระยะห่างราว 1 เมตรเศษ ขืนใกล้กว่านี้อาจจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ..จากตัวเองเนี่ยแหละ
 
 
อีกฝ่ายยังคงโหลดช้า เบลอ มึน เมากัญชาเหมือนเคย โดยรวมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปจากที่พูดคุยกันครั้งแรกแม้แต่น้อย แต่ทำไมแค่ทรงผมที่ตัดสั้นจนเกือบถูกระเบียบร.ด.ทำให้รู้สึกประหม่าเขินที่จะพูดคุยด้วยได้ขนาดนี้ บ้ารึเปล่า? ว่าเขาเพี้ยนแล้วตัวเองอาจจะเพี้ยนกว่า
 
 
และยิ่งรู้สึกเพี้ยนกว่าเดิมเมื่อคิทแคทและโปสการ์ดแฮนด์เมดจากอีกฝ่ายมาอยู่ในมือ
 
 
โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหนนะ...ฉีดยาสลบสักเข็มจะหายไหมนะ...
 
 
และยิ่งรู้สึกเพี้ยนหนักเข้าไปอีก เมื่อมือกว้างสีซีดวางลงบนศีรษะเกรียนให้ผมชี้ ๆ ทิ่มมือเล่น เจ้าของศีรษะตาเบิกกว้างจากที่ไม่เคยลืมตาเต็มที่ เรตินารับภาพแขนอีกฝ่ายที่ยื่นมา กับสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงแต่แววตาส่งประกายที่อ่านไม่ออกแต่เป็นไปในทางดี
 
 
จำไม่ได้ว่าไปผ่าตัดเอามอเตอร์รอบจัดใส่ไว้ที่ตำแหน่งหัวใจตอนไหน มันถึงได้เร่งเครื่องแซงทางโค้งปาดทางขนานได้ขนาดนี้ เผลอกลั้นหายใจไปชั่ววูบ
 
 
จนน้ำหนักมือนั้นออกจากเรือนผมสั้นชี้และเจ้าของมือหมุนตัวเดินออกไป ปอดถึงได้ทำงานอีกครั้ง ก้มหน้าพิจารณาของที่อยู่ในมือ ปากก็ตะโกนออกพร้อมขาที่ออกวิ่งไปดักหน้า เร็วกว่าแน่นอน
 
 
"......เดี๋ยวครับ!!"
 
 
เจ้าของโปสการ์ดและคิทแคทคนก่อนชะงัก เพราะเสียงเรียกมันดังใช้ได้ ดวงตาเหม่อลอยหันกลับมาทางรุ่นน้องที่เขาเพิ่งตอบแทนขนมเมื่อตอนวันปีใหม่ด้วยแววตานิ่งเบลอแต่มีประกายฉงนสงสัย แม้จะโหลดช้าก็ตามที
 
 
"หือ?...มีไร"
 
 
"..เขียนวันที่ให้ผมหน่อยครับ.." มือกว้างน้อยกว่ายื่นโปสการ์ดทำเองขนาด 100 ปอนด์ ไปให้ พลิกด้านหลังที่ยังขาวโล่งมีแต่พื้นผิวกระดาษให้ 
 
 
อีกฝ่ายยังคง Now Loading ในสายตาเด็กหนุ่ม แต่ก็ล้วงหยิบดินสอคู่มือจากกระเป๋าออกมาอย่างไม่รีบร้อน
 
 
"..อ่า ได้" มือขาวซีดรับโปสการ์ดไปแล้วชะงัก "..วันนี้วันที่เท่าไหร่วะ"
 
 
"14 มีนาคม 2557 ครับ"
 
 
คนตัวสูงกว่าพยักหน้าแล้วเขียนวันที่ไว้ด้านหลังหลังจากเหม่อไปราว 3 วินาที "แล้วเอาไรอีกป่าว"
 
 
กลายเป็นนนนน์เหม่อเสียเอง แต่ก็ฉุดสติกลับมาจากภวังค์ได้เร็วกว่าอีกคน เด็กหนุ่มยกมือไหว้รุ่นพี่แล้วรับโปสการ์ดล้ำค่าสำหรับคนได้กลับมา "ขอบคุณครับ แค่นี้ก็พอแล้วพี่แฟง แล้วผมจะ.........."
 
 
อยากจะเล่นมุกใส่ให้บรรยากาศกลับมาเป็นดังเดิม แต่มันทำไม่ได้ เพราะเผลอไปมองหน้าเข้าซะแล้ว ต้องถอยออกมาครึ่งก้าว เสตาหลบไปมองพื้นสนามบอลโฟกัสเส้นใบหญ้าไปถึงคลอโรฟิลด์ ก่อนจะเหลือบตากลับมามองอีกฝ่ายที่ดูจะล่องลอยออกอวกาศไปอีกแล้ว โชคดีไป
 
 
นนนน์ยกมือไหว้อีกครั้ง "ผมไปซ้อมบอลต่อล่ะครับ ขอบคุณครับ"
 
 
ไม่รู้ว่าอีกคนทำสีหน้าอะไรยังไงเพราะชิงวิ่งออกมาก่อน รู้ตัวว่ามันเสียมารยาทแต่ถ้าขืนยังทู่ซี้ยืนคุยอยู่กลัวว่าหน้าตัวเองจะกลายเป็นผลไม้สักชนิดที่สะท้อนแสงความยาวคลื่นมากที่สุดในสเปคตรัม ซึ่งไม่ทันแล้ว
 
 
ขอไปสงบสติและชื่นชมสิ่งที่ได้รับมาก่อนนะ แล้วจะไปซ้อมบอลต่อจริง ๆ จัง ๆ ล่ะ
 
 
 
 
 
---------------------------------------------------------
 
สรุป
- นะเอาโปสการ์ดที่ได้มาไปใส่กรอบแขวนฝาบ้าน
- สุขสันต์วันไวท์เดย์ครับ
 

Comment

Comment:

Tweet

พรืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...

เมากัญชา Now Loading //หัวเราะกลิ้ง คำสั้นๆ แต่บรรยายเห็นภาพแฟงชัดแจ๋วทีเดียว
หน้าแดงขนาดนั้น โกจะสังเกตเห็นมั้ยน้า... 555

ปล. อย่าใส่กรอบติดฝาเลยค่ะ ใส่ไว้ใต้หมอนดีกว่า 555

#3 By irindel on 2014-03-15 01:51

แหม นะเอ้ยยยยย

ตึกตักใหญ่เลยน้าาาาquestion

#2 By Fern-CS#4 on 2014-03-14 02:03

นะเอ๊ยยย
เอฌนดูปนอาดูร หัวใจนายทำงานหนักเหลือเกิน/อาดูร

#1 By ฟ.เอ๋ยฟ.แฟง on 2014-03-13 02:33